Antivries (ethyleenglycol)

Vergiftigingen door antivries komen regelmatig voor. Alle dieren zijn gevoelig voor ethyleenglycol vergiftiging, maar honden en katten zijn het vaakst slachtoffer. Antivries heeft een voor honden onweerstaanbare zoete geur en smaak. Katten kunnen antivries opnemen wanneer ze door gemorst antivries heenlopen en vervolgens de poten gaan schoonlikken. Ethyleenglycol heeft een zeer lage minimale dodelijke dosis: van onverdunde ethyleenglycol is die bij katten 1,4 ml/kg lichaamsgewicht en bij honden 4,4 ml/kg lichaamsgewicht. Bij jonge dieren kunnen deze doses nog lager liggen. Ethyleenglycol wordt in het maag-darmkanaal snel opgenomen. In de lever wordt het omgezet in een oxalaat. In de nieren wordt dit geconcentreerd, waardoor calciumoxalaatkristallen ontstaan, die er neerslaan en de nieren beschadigen. Dit leidt meestal tot een levensgevaarlijke daling van de urineproductie.

Verschijnselen, zoals braken, veel drinken, veel plassen, sloom en een dronkemansgang, treden bijna onmiddellijk na opname op. Omdat er bij een ethyleenglycolvergiftiging geen tijd te verliezen is, moet u direct contact opnemen met uw dierenarts. Het is namelijk zaak zo snel mogelijk restanten ethyleenglycol uit de maag te verwijderen en met infusen te beginnen. Eventueel kan uw dierenarts u aan de telefoon vragen om uw dier thuis alvast alcohol (jenever of wodka) te geven, waarna u met spoed naar de kliniek vertrekt. Dit uiteraard alleen als uw dier volledig bij kennis is en goed kan slikken. De bedoeling hiervan is dat de lever de sterke drank gaat verwerken in plaats van de ethyleenglycol om te zetten in het schadelijke oxalaat.